'Mensen verder helpen als optometrist, dat geeft mij energie in mijn werk'
Mijn moeder zat al in het optiekvak, als contactlensspecialist. Op een dag ging ik mee naar haar werk en op een gegeven moment moest zij even weg, waardoor ik als enige achter de balie stond. Op dat moment kwam er een klant binnen en die moest geholpen worden, dus deed ik dat. En daar ben ik nooit meer mee gestopt. Het ging me heel goed af, heel vanzelfsprekend, waardoor ik dacht dat dit misschien wel iets voor mij zou zijn.
Ik heb de optiekopleiding gevolgd, maar besloot dat ik meer voor mensen wilde doen dan alleen brillen verkopen. Daarom heb ik direct erna de HBO-opleiding optometrie gevolgd. Ondertussen werkte ik op zaterdagen al wel als opticien in een optiekzaak. Rond het moment dat ik afstudeerde als optometrist, nam ik zelf een optiekzaak over. In een kliniek zie je complexere oogproblemen, wat vaktechnisch ontzettend interessant is. Toch kies ik bewust voor optometrische zorg binnen de winkel, daar heb je meer tijd voor je cliënten en bouw je een band met hen op. Op het moment dat ze voor het eerst in de zaak komen, hebben ze een zorgvraag. Dan geef ik ze uitleg en help ik ze in het proces. Voor mij is staar een bekende aandoening, maar voor veel mensen is het heel nieuw. Daarom neem ik de tijd om hen te informeren door de verwijzing te regelen en te zorgen dat ze weten waar ze heen moeten gaan. Dan komen ze heel opgelucht weer terug. Dat is wat mij energie geeft in mijn werk, mensen een antwoord op hun zorgvraag geven en hen verder helpen.
Dichtbij mensen
Vaak geeft een oogonderzoek al veel informatie. Daarna begint soms juist het moeilijkste deel: mensen hebben veel vragen, waarop niet altijd direct een antwoord te geven is. Dat kun je alleen in de praktijk leren. Op de opleiding oefen je hier wel in, ook slechtnieuwsgesprekken, maar dat moet je echt leren in de praktijk. Je krijgt soms jonge mensen met ernstige oogproblemen in de zaak, die perplex staan van wat ik ze vertel en in huilen uitbarsten omdat ze zo schrikken. Maar uiteindelijk, door hen goed door te sturen en juist te handelen, kun je hen toch blij maken. Dat zijn cliënten die ik terug blijf zien in de winkel, omdat ik ze toen goed heb kunnen helpen. Je ontmoet mensen soms op een heel kwetsbaar moment, maar je kunt hen vervolgens ook verder helpen.
Ik vind het lastig wanneer ik mensen niet direct de antwoorden kan geven waar ze om vragen. Soms kan ik de zorgvraag zelf behandelen en monitoren, soms is de oplossing om mensen door te sturen naar een oogarts. Mensen willen heel graag zekerheid en die kan ik ze niet altijd geven. Wat ik wel kan doen, is gelijk de doorverwijzing regelen en het proces daardoor makkelijker maken. Ik werk dan ook altijd samen met oogartsen, orthoptisten, huisartsen en ook andere optometristen. Ook zie ik vaak mensen met diabetes die foto’s nodig hebben, waarvoor ik samenwerk met diabetesverpleegkundigen. Ik werk nauw samen met verschillende zorgverleners, In het oog kun je namelijk veel zien, ook signalen die aanleiding geven om iemand naar een andere zorgverlener te verwijzen. Ik kijk steeds welke zorgverlener op dat moment het beste bij de zorgvraag van de cliënt past.
Inspiratie door bijeenkomsten
Intercollegiaal overleg is dan ook belangrijk. Je kunt niet alles weten, dat moet je erkennen. Bij de opleiding optometrie krijg je wel een stukje orthoptie mee, maar ik stuur cliënten liever door naar een orthoptist. Zeker bij kinderen of dieperliggende problemen geef ik direct aan dat ik daarvoor contact op wil nemen met een orthoptist. Dan bel ik iemand uit de kliniek of een oud-collega om erover te sparren. Laatst kwam iemand bij mij die nog nooit een oogonderzoek had gehad. Ze had moeite met lezen en dacht dat ze een bril nodig had. Uit het onderzoek bleek dat ze slecht zicht had, maar dat dit niet met een brilsterkte te corrigeren was. Ook viel een afwijkende oogbeweging op. Dat was voor mij de reden om direct de orthoptist te bellen en haar door te sturen. Haar slechte zicht kon behandeld worden door visuele training en oefeningen van de orthoptist. Met snel en juist doorsturen help je mensen ook.
Ik heb meteen mijn KP-registratie gedaan, daar werd vanuit de Hoge School actief op gewezen. Als je start als paramedicus is alles nog nieuw en dan is het prettig als zulke dingen meteen goed geregeld zijn. Bovendien maakt een KP-registratie ook naar buiten toe zichtbaar dat je als paramedicus werkt aan je professionele ontwikkeling. Vorig jaar was mijn eerste herregistratie, wat gelukkig goed is gegaan. Corona kwam er tussendoor en ik was bezig mijn bedrijf op te bouwen, dus het was wat lastig om het daarmee te combineren, maar alle punten heb ik gewoon gehaald. Als je cursussen volgt en naar congressen gaat, dan kom je al een heel eind. Ik zou iedereen de tip willen geven om niet te laat te beginnen. Deel het aantal punten dat je moet halen door vijf en zorg dat je elk jaar aan je deskundigheid werkt. Als je naar bijeenkomsten van de OVN gaat en daar met andere paramedici in gesprek gaat, krijg je ook ideeën en inspiratie voor wat je nog meer kunt doen voor je KP-registratie.
