'KP-registratie moedigt aan om je te blijven ontwikkelen'

Ik kwam ergotherapie tegen toen ik open dagen voor paramedische beroepen bezocht. Ik wist niet echt wat het inhield, maar het sprak me enorm aan. Je kunt er zoveel verschillende kanten mee op! Ik wist nog niet in welke setting ik zou willen werken, tot ik stageliep in een ziekenhuis. Ik had gedacht dat dat niets voor mij was en wilde die setting door deze stage uitsluiten, maar het grappige is dat het juist wél goed bij me past.

Ik werk nu deels in een ziekenhuis en deels in de revalidatie. Dat is een combinatie waar ik al langer bewust voor kies. Ik vind beide werkomgevingen op hun eigen manier erg leuk. In het ziekenhuis zien we mensen meestal maar kort, soms zijn ze al na twee dagen alweer bij ons weg. We kijken dan ook samen met hen naar een eventuele vervolgplek. Ik werk daarbij samen met andere disciplines zoals fysiotherapeuten, verpleegkundigen, neurologen, logopedisten en maatschappelijk werkers. Dat is leuk, we kijken samen hoe iemand voor die tijd leefde, wat hij of zij nu nog kan en welke vervolgstap daar het best bij past. Een mogelijke vervolgstap is de revalidatie, waar ik dus ook werk. Daar ben je juist maanden met iemand bezig. Dat maakt het heel betekenisvol werk. Je kijkt daar naar wat iemand nodig heeft om fijn naar huis te gaan of naar een andere plek. Wat geeft hen energie en maakt hen blij? Door zo met mensen te werken word ik zelf ook blij, ik haal er veel energie uit door met hen mee te lopen.

Kijk eens bij het ziekenhuis!

Ik zou andere ergotherapeuten willen aanraden om ook eens in het ziekenhuis te kijken of het misschien iets voor hen is. In het ziekenhuis kijk ik vanaf het begin mee bij acute situaties. Dat is best kwetsbaar, want je bent vaak betrokken bij mensen die vanuit hun gezonde situatie ineens bij ons belanden, bijvoorbeeld door een infarct. Op de afdeling neurologie, waar ik vaak werk, komt ineens veel op mensen af en dan is het heel waardevol om echt aandacht voor iemand te hebben. Het is mooi om er voor hen te zijn. Ook vind ik de diagnostiek en alles wat erachter zit heel interessant, ons brein zit ingewikkeld in elkaar.

Sinds ik ook in de revalidatie werk en niet alleen in het ziekenhuis, ga ik ook in het ziekenhuis steeds meer in op wat mensen belangrijk vinden in het dagelijks leven. Ik zoek naar manieren waarop we dat in het ziekenhuis al kunnen oefenen en trainen. Dan kunnen ze in de praktijk dingen ook sneller weer oppakken. Door mensen in het ziekenhuis al aan te leren hoe ze met één hand een shirt aan kunnen doen of hun veters kunnen strikken, sturen we ze met praktische skills naar huis of naar de revalidatie. Daar hebben ze direct iets aan. Een bijkomend voordeel is dat het ook een hele goede observatiemethode is. Ik ben ook veel bezig met anamnese afnemen, bijvoorbeeld door aan familieleden van een cliënt te vragen hoe het voorheen met diegene ging. Dat is zo waardevol, want dan weet je meteen waar je naartoe wil werken. Die methode wordt in de praktijk heel goed ontvangen.

Veel overleggen

Op beide werkplekken werken we veel met elkaar samen. Met multidisciplinair werken krijg je het meeste voor elkaar. Je belicht iets van verschillende kanten en hebt daarin veel aan elkaar. In het ziekenhuis kwam laatst een vrachtwagenchauffeur. Hij kreeg midden op de weg een infarct, maar kon gelukkig veilig parkeren en om hulp bellen. Wij keken vervolgens naar wat belangrijk voor hem was, en dat was autorijden. We weten niet of hij ooit weer in een vrachtwagen zal rijden, maar samen met de fysiotherapeut hebben we veel geoefend op bewegingen zoals sturen en schakelen. De fysio kijkt vooral naar het functieniveau, mijn focus ligt op het dagelijks niveau.

Mensen denken vaak heel ver vooruit en alles lijkt daardoor zo groot. Wij delen deze toekomstdromen voor hen op in kleine stapjes waarmee we er toch naartoe kunnen werken

In de revalidatie is dat ook zo en daar kunnen we een stapje verder gaan door op huisbezoek te gaan. Daar zien we iemands leefomgeving en maak je hen mee als persoon in plaats van als cliënt. In ons werk is dat erg belangrijk. In het ziekenhuis kunnen we niet op huisbezoek gaan, maar spreken collega’s en ik soms wel af om mensen te observeren. Dan loopt de fysiotherapeut met een cliënt naar de oefengroep en kijk ik ondertussen hoe het lopen gaat. Of ik kijk toe terwijl een cliënt koffiezet en vervolgens kan een logopedist bij het koffiedrinken even meekijken of het slikken lukt.

Intercollegiaal overleg is een belangrijk onderdeel van mijn werk. We bespreken per cliënt wat we nu zien, hoe diegene voorheen functioneerde, wat we verwachten en welke vervolgstap het beste past. Ook neem ik deel aan een ketengroep van ergotherapeuten in de regio die vrijwel allemaal CVA-cliënten behandelen. We komen een paar keer per jaar bij elkaar om kennis en ervaringen uit te wisselen en om te bespreken hoe we de zorg nog beter kunnen maken. Dat levert veel op. Dat merk ik ook bij een cursus die ik nu volg over cognitieve revalidatie. Tijdens de intervisiemomenten bespreken we veel casussen en leren we veel van elkaars ervaringen en hoe we het beste met bepaalde situaties kunnen omgaan.

Ook wanneer je je eigen verhaal aan iemand anders vertelt, kom je soms toch weer tot nieuwe inzichten

Stagebegeleiding helpt mij ook verder in mijn vak. Door een stagiair mee te nemen in mijn denkproces sta ik zelf ook weer stil bij de keuzes die ik maak. Wat weten we van een cliënt? Wat gaan we behandelen en waar gaan we mee oefenen? Het is leuk om dat denkproces mee te geven. Dat stapsgewijs redeneren leerde ik op mijn eerste werkplek en geef ik nu graag mee aan anderen. Zelf leer ik hier ook weer van!

Herregistratie ging makkelijk

Ik ben inmiddels vijf jaar aan het werk en heb dus net mijn herregistratie gedaan. Een maand eerder dan nodig was, want ik had al mijn punten al binnen. Doordat ik stagiairs begeleid, veel scholingen volg en op mijn vorige werkplek veel intervisies heb gedaan, haal ik makkelijk mijn punten. Verder was het appeltje eitje, je kijkt in de app en daar staat een overzicht van wat je hebt en wat je nog moet doen. Ik volg op dit moment de verdiepende scholing cognitieve revalidatie van EN, in de toekomst zou ik ook graag scholingen volgen zoals PRPP of neurorevalidatie gericht op hand/armfunctie.

KP-registratie moedigt aan om je te blijven ontwikkelen, al zit het ook wel van nature in me om dat te willen doen. Het helpt ook in hoe mensen naar je kijken als professional. Ik wil andere paramedici de tip geven om naast scholingen te volgen ook verder te kijken. Er zijn zoveel meer manieren waarop je aan je deskundigheid kunt werken. Ga vooral eens kijken wat er allemaal kan!