'Ik zit al 33 jaar in dit vak en leer nog altijd nieuwe dingen'

Het leek me leuk om met kinderen te werken in een dynamische omgeving, daarom dacht ik eerst aan de pabo. Totdat een vriendin me uitnodigde om mee te gaan naar de open dag van de opleiding logopedie. Dat paste veel beter bij me, dus besloot ik deze opleiding te volgen. In die tijd was er in Nederland niet veel werk voor logopedisten, zeker niet fulltime. Daarom ben ik eerst in Duitsland gaan werken, daar was volop werk voor logopedisten. Na twee jaar keerde ik voor de liefde terug naar Nederland. Ik verving twee keer tijdelijk een collega en kreeg daarna bij één van die organisaties een vaste aanstelling.  

Bijna 27 jaar later werk ik hier nog steeds in de ouderenzorg. Ik merkte dat dit goed bij mij past, ik vind het heel interessant om met volwassenen te werken. Door de vele ontwikkelingen in het vak blijft het werk uitdagend.

Multidisciplinaire samenwerking

In de ouderenzorg is samenwerking erg belangrijk, ik overleg veel met andere zorgverleners. Het fijne aan de stichting waar ik werk is dat we veel vakgebieden in huis hebben. De lijntjes zijn kort. Vaak is een berichtje via ons systeem of even bij een collega binnenlopen al voldoende.

Samenwerking is voor ons belangrijk, we willen dat cliënten ervaren dat hun zorgverleners met elkaar werken, in plaats van langs elkaar heen

Wanneer we bijvoorbeeld iemand op de revalidatieafdeling hebben die door een dubbele longontsteking met gecompliceerd verloop sondevoeding gebruikt die op termijn afgebouwd moet worden, werk ik nauw samen met een diëtist. De diëtist zorgt voor een uitgebalanceerd dieet met voldoende voedingsstoffen, terwijl ik beoordeel of het slikken goed verloopt. Door goed overleg zorgen we ervoor dat het afbouwen van de sonde veilig en verantwoord verloopt.

Een andere samenwerking die voor mij erg belangrijk is, is die met de verzorgenden op de huiskamers van onze afdeling voor langdurig verblijf. Mijn contact met een cliënt is vaak een momentopname. Daarom is de informatie van verzorgenden onmisbaar. Ook de wensen en ervaringen van de cliënt en de familie neem ik mee. Ik kan een slikadvies geven waarbij een cliënt veilig en voldoende kan eten, maar cliënten hebben ook hun eigen voorkeuren, waardoor ze dat advies niet altijd willen opvolgen. Dan ga ik met hen in gesprek over de risico’s. Uiteindelijk is het aan de cliënt zelf om mijn adviezen op te volgen. Mijn taak is om hen zo goed mogelijk te informeren, zodat ze die afweging weloverwogen kunnen maken.

Een positieve houding

Het vak van logopedist is in die zin ook wel wat veranderd. Er is meer ruimte voor begeleiden, informeren en coachen gekomen. Mijn houding en de gesprekstechniek naar de cliënt toe is hier van belang, zodat er intrinsieke motivatie ontstaat om de adviezen ook op te volgen.

Onlangs heb ik hierover de cursus motivational interviewing gevolgd. De cursus draait om de manier waarop je cliënten benadert, hoe je je vragen stelt en hoe je met hen communiceert. Ik merkte direct wat deze aanpak voor het verloop van een behandeling doet. Door deze scholing kan ik duidelijker uitleggen wat ik verwacht van mijn cliënten en hen beter begeleiden. Ik zit al 33 jaar in dit vak en leer nog altijd nieuwe dingen. Vijf jaar geleden wist ik weinig over manuele facilitatie, nu kan ik dit bij behandelingen inzetten. Er zijn altijd nieuwe ontwikkelingen in de logopedie, dus blijf ik mezelf ook ontwikkelen.

Altijd kwaliteitsgeregistreerd

KP helpt mij daarbij. Het is heel simpel, een KP-registratie is gewoon nodig. Niet iedereen kan zich logopedist noemen. KP faciliteert ons door een overzicht te creëren van gekwalificeerde logopedisten die hun kennis en kunde ook bijhouden. Je kunt niet denken dat je vakkennis vanzelf op peil blijft. Doordat je elke vijf jaar herregistreert, blijf je bezig met het verbeteren van de zorg die je verleent en nadenken over wat je precies doet.

Ik ben vanaf het begin kwaliteitsgeregistreerd geweest. De allereerste keer liep ik bij mijn herregistratie achter de feiten aan, inmiddels gaat het altijd goed. Het is belangrijk om activiteiten te kiezen omdat ze bij je passen, niet vanwege de punten die je ervoor krijgt. Als je dingen doet die je leuk vindt en goed bij je passen, leer je tijdens scholingen ook een stuk sneller en door je passie te volgen wordt de zorg ook beter. Mijn andere tip aan andere paramedici is om de activiteit Ontwikkelcyclus te doen. Dat is sinds 2025 de opvolger van de activiteit IPO (Individuele Professionele Ontwikkeling). Die activiteit geeft je veel inzicht in je eigen handelingen. Je haalt er veel uit voor jezelf en daarom is het echt van toegevoegde waarde.

Leren van elkaar

Ik vind het ook leuk om zelf scholingen te verzorgen. Samen met diëtisten heb ik lang scholingen gegeven op het gebied van slikken. Voordat ik scholingen ging geven, volgde ik eerst een training didactiek. Ik heb ook een tijdje groepsbijeenkomsten verzorgd over spraakafzien. Dat waren vaak twaalf bijeenkomsten van anderhalf uur, waar ook partners bij aanwezig konden zijn. Dat waren altijd inspirerende groepen, waar ik zelf ook veel energie van kreeg.

Ook de kwaliteitskring van de NVLF is voor mij heel waardevol. In deze kwaliteitskring zitten alleen logopedisten die met volwassenen werken, waardoor de bijeenkomsten voor ons allemaal relevant zijn. We komen vijf tot zes keer per jaar bijeen en bespreken dan een onderwerp gerelateerd aan ons jaarthema of een ander onderwerp als daar op dat moment behoefte aan is. Het is fijn om met elkaar samen te zijn en aan de hand van een thema in gesprek te gaan. We hebben bijvoorbeeld een bijeenkomst gehad over ethische dilemma’s, dat was ontzettend interessant. We bespraken praktijkvoorbeelden en wisselden verschillende perspectieven uit. Juiste deze gesprekken zijn ontzettend leerzaam. Dit zinvolle werk maakt me blij en hopelijk mag ik dit nog lang blijven doen!