'Bij vrijwel elke cliënt werk ik samen met een andere (zorg)professional'

Eigenlijk wilde ik altijd fysiotherapeut worden. Ik was veel met sport bezig en vond het lichaam als geheel interessant. Toen ik aan de studie fysiotherapie begon, was het tegelijkertijd mijn eerste jaar in het studentenleven, waar ik iets te veel van genoot. Aan het eind van het jaar had ik nét niet genoeg studiepunten en moest ik stoppen met de opleiding. Ik moest snel iets anders kiezen en kwam uit bij podotherapie. Die studie beviel me echter zo goed dat ik besloot te blijven.

Inmiddels ben ik veertien jaar geleden afgestudeerd. De eerste tien jaar werkte ik bij een grote praktijk. Daarna ben ik voor mezelf begonnen. Ik zit op verschillende locaties in gezondheidscentra samen met andere (para)medici. Denk hierbij aan huisartsen, fysiotherapeuten, medisch pedicures, ergotherapeuten en diëtisten. Dat maakt het werk leuker en je leert veel van elkaar. Ik wilde juist dicht bij andere zorgverleners werken. Samen in één gebouw is echt van toegevoegde waarde. Bij vrijwel elke cliënt werk ik samen met iemand anders. Met de pedicure werk ik veel samen. Zij kan bijvoorbeeld eelt weghalen of nagels behandelen en ik kan de druk verbeteren met een zool of schoenadvies. Samen kom je er beter uit en lever je een duurzamere oplossing.

De voordelen van samenwerken

Peesproblematiek, zoals hielspoor of problemen met de achillespees, behandel ik vrijwel altijd samen met de fysiotherapeut. Als het niet de fysio in ons pand is, dan wel een andere fysio waar de cliënt al bij in behandeling is. De communicatie verloopt heel goed. We beginnen met een echo van de (pees)structuren en stellen op basis daarvan samen een behandelplan op. Hierdoor zien we goed wat er precies aan de hand is en kunnen we beter inschatten wat de cliënt van het herstel kan verwachten. Het fijne aan de echo is dat het een meetmoment is, waardoor we na de behandeling ook kunnen controleren of het heeft geholpen. Ook kunnen mensen hierdoor gerichter trainen.

Als podotherapeut zie je mensen relatief weinig, meestal maar twee of drie keer. Het is daarom extra fijn als andere zorgverleners hetzelfde advies geven en cliënten kunnen begeleiden, bijvoorbeeld bij het doen van oefeningen. Tijdens een afspraak krijgen mensen soms veel informatie en door die informatie te herhalen, blijft het beter hangen.

Het leukst vind ik de cliënten die overal al zijn geweest en bij mij en mijn collega’s dan eindelijk goed geholpen worden en weer zonder pijn kunnen leven. Hoe groter de uitdaging, hoe groter de voldoening als het lukt. In mijn vak liggen zooltjes voor de hand, maar het is ook leuk als ik mensen op een andere manier kan helpen. Daarvoor moet je je soms goed kunnen verplaatsen in iemands dagelijks leven. Zo kwam ik er bij een vrachtwagenchauffeur met hielspoor achter dat hij altijd met hetzelfde been eerst uit de vrachtwagen sprong. Ik heb hem gevraagd om bewust op een andere manier uit te stappen en daardoor kwam die voet tot rust. Het probleem was opgelost zonder zool of andere behandeling.

Holistisch kijken

Toen ik net van de opleiding kwam, dacht ik dat alles moest kloppen met de theorie die ik had geleerd. In de praktijk leerde ik al snel dat ik slechts het topje van de ijsberg zie als iemand in mijn praktijk in de behandelstoel zit. Er kunnen zoveel andere factoren meespelen, daar ben ik de afgelopen jaren steeds meer aandacht aan gaan besteden. Als iemand met voetklachten drie kinderen heeft en tien uur per dag in de horeca werkt, weinig rust heeft en slecht slaapt, dan zullen de klachten blijven, wat ik er ook aan doe. Dan is het goed om samen te werken met andere professionals om te zoeken naar iets wat helpt. Vroeger vond ik het maar vaag als mensen het hadden over holistisch kijken, maar er zit zoveel meer vast aan die voet. Holistisch kijken is niet iets vaags, het is juist iets heel logisch.

Daarom is intercollegiaal overleg ook zo belangrijk. Daarbij kijk ik samen met collega’s ook naar de andere factoren die een rol spelen bij klachten. Bij een cliënt met neuropathieklachten dacht ik aan een zenuwbeklemming, wat over het algemeen makkelijk op te lossen is met een schoenadvies in combinatie met een zool. Toen na zes weken de klachten niet waren verminderd, besprak ik dit tijdens intercollegiaal met de huisarts. Die merkte op dat de cliënt ook graag alcohol drinkt en stelde voor zijn B12 te controleren. Wat bleek? Door het alcoholgebruik had de cliënt een B12-tekort dat resulteerde in neuropathie. Dat was voor mij een leermoment; ook bij een klacht die mechanisch lijkt te zijn, kunnen er andere factoren meespelen waar je geen weet van hebt.

Goed leren luisteren

Het kost me weinig moeite om aan mijn deskundigheid te werken. Mijn derde herregistratie is eind 2027, maar alle KP-punten heb ik al binnen. Dat komt omdat ik het leuk vind om cursussen te volgen. Ik heb een paar jaar geleden opleidingen gevolgd voor manuele therapie en coaching, op dit moment volg ik cursussen die minder vakinhoudelijk zijn, zoals de IO-cursus. Inhoudelijke scholing is belangrijk, maar ik denk dat je vooral een betere therapeut wordt door goed te luisteren en oprecht geïnteresseerd te zijn in de mens. Met de kennis die je al in huis hebt en samenwerking met collega’s kun je mensen goed helpen, maar mensen stimuleren om hun gedrag te veranderen is net zo belangrijk. Klachten ontstaan niet voor niets. Dankzij de coachingsopleiding heb ik hier aandacht voor gekregen. Dat is voor mij van veel toegevoegde waarde geweest in de praktijk.

KP-registratie is een stok achter de deur om actief met je ontwikkeling bezig te zijn

Zeker bij zo’n specialistisch vak dat over één onderdeel van het lichaam gaat, kun je al snel denken dat je alles weet. Juist daarom is het goed om die extra push te krijgen om jezelf te blijven ontwikkelen. Ik zou collega’s de tip willen geven om de herregistratie niet te zien als een moetje, maar als reminder. Kijk naar wat voor behandelaar jij wil zijn en welke scholingen en activiteiten je helpen om een betere versie van jezelf te worden. De zorgwereld en inzichten veranderen rap. Zorg dat je nu een goede behandelaar bent én blijf jezelf ontwikkelen om te zorgen dat je dat over enkele jaren nog steeds bent.

Actief bij de NVvP

Ik ben actief binnen de Nederlandse Vereniging van Podotherapeuten als auditeur, voorzitter van de regio Midden-Nederland en lid van verschillende commissies. Daarnaast begeleid ik regelmatig stagiairs. Als auditeur bezoek ik praktijken om te kijken hoe het daar gaat en of er ruimte is voor verbetering in de kwaliteit van de zorg. Ik kijk hoe ze hun praktijk houden en hoe ze het vak vertegenwoordigen. Ik zit ook bij de sollicitatiecommissie en heb in het verleden meegeholpen bij het herzien van de kwaliteitseisen voor praktijken, bijvoorbeeld minimuminrichtingseisen en hygiënerichtlijnen. Ik ben positief verrast door de manier waarop lesgeven is veranderd sinds ik ben afgestudeerd. Er is veel meer aandacht voor zelfreflectie, zelflerend vermogen en samenwerken. Dat wordt nu meer gestimuleerd dan in mijn tijd en ik denk dat de zorg daar alleen maar beter van wordt.